<div class="page" title="Page 22">
<div class="section">
<div class="layoutArea">
<div class="column">
<p>Miet Warlop vertegenwoordigt Belgi&euml; op de 61e Bi&euml;nnale van Veneti&euml; met een bezwerende performance die schippert tussen pure verstilling en groots lawaai. Wij nodigden haar uit voor onze covershoot, zij liet ons op haar beurt binnen in haar creatieve proces.<span class="a_GcMg font-feature-liga-off font-feature-clig-off font-feature-calt-off text-decoration-none text-strikethrough-none"></span></p>
</div>
</div>
</div>
</div>

<div class="page" title="Page 22">
<div class="section">
<div class="layoutArea">
<div class="column">
<p style="text-align: center;"><em><strong>Photographer</strong> : Marie Noorbergen&nbsp;<br><strong>Art director and stylism</strong>&nbsp;: Carol Prion<br><strong>Production</strong> : Jade Dierckx &amp; Clara Codognotto <br><strong>Assistant photographer</strong> : Nicolas Kengen <br><strong>Assistante stylism</strong>&nbsp;: Margotte Yauri <br><strong>Hair &amp; Make-up</strong> : Nicky De Winter pour Sisley <br><strong>Lights</strong> : </em><span><em>Nicolas Kengen&nbsp;</em></span></p>
</div>
</div>
</div>
</div>

<p dir="ltr" style="text-align: justify;"><span><strong>Miet Warlop</strong> is intens.&nbsp;Ze houdt niet van smalltalk, vindt de manier waarop iemand over je haar wrijft potentieel even inspirerend als een kunstwerk, vertelt honderduit over de link tussen Venetiaans dialect en zeemanstermen -en vraagt zich tussendoor luidop af of we &eacute;cht niet beter een rode draad zouden bedenken voor dit gesprek. <em>&ldquo;Zoniet ga ik binnen de kortste keren stotteren omdat ik niet weet wat ik eerst moet vertellen. En dan kan jij niet meer volgen. Ik vrees dat ik&nbsp;</em></span><em>quite hyper energetic</em><span><em>&nbsp;ben,&rdquo;</em> klinkt het verontschuldigend tijdens een telefoontje met de gevierde kunstenaar. Zou ze beseffen dat juist die nerveuze intensiteit haar grote kracht vormt?</span></p>
<p dir="ltr" style="text-align: justify;"><span>Diezelfde veelzijdigheid zorgt immers sinds het begin van haar carri&egrave;re voor verrassende vonken. Hoewel ze Beeldende Kunst studeerde aan KASK in Gent, sleepte ze met haar afstudeerproject een theaterprijs in de wacht.&nbsp;</span><span>Huilend Hert, Aangeschoten Wild</span><span>, een installatie met zes&nbsp;</span><span>tableaux vivants</span><span>&nbsp;en een kruipend subject, leverde haar zowel de Franciscus Pycke Award als de publieksprijs op tijdens Theater Aan Zee 2004. Het katapulteerde haar prompt de podiumkunsten in, waar de teamgerichte dynamiek een verademing bleek na de solitaire aard van beeldhouwkunst. Sindsdien maakt ze naam en faam als multidisciplinair artiest. Dit voorjaar vertegenwoordigt ze Belgi&euml; op de 61e Bi&euml;nnale van Veneti&euml; met de performancetentoonstelling<strong>&nbsp;</strong></span><strong>It Never Ssst</strong><span><strong>.</strong> Muziek, sculptuur en beweging vullen het Belgische paviljoen met een bezwering die nooit zwijgt -zelfs niet wanneer alles stilvalt. Na de Bi&euml;nnale, lente 2027, verhuist het werk naar Kanal in Brussel.</span></p>

<h3 dir="ltr" style="text-align: justify;"><span><b id="docs-internal-guid-22292b7a-7fff-f3d4-07fa-a16439a060f1">Exorcisme van schok</b></span></h3>
<p dir="ltr" style="text-align: justify;"><span><strong>Miet</strong> maakte een opmerkelijke&nbsp; reis. Waar de meeste artiesten jaren nodig hebben om hun eigen stijl en beeldtaal te ontwikkelen, ontplofte de creatieve bom bij haar al vroeg -tot haar eigen verbazing. Het gebeurde tijdens een periode van intens verdriet, nadat haar broer uit het leven was gestapt. Om dat verlies en de bijbehorende emoties een plaats te geven, bedacht ze&nbsp; een requiem waarin rouw, muziek en sportrituelen centraal stonden&nbsp;met haar vrienden in de hoofdrol. Ze beschrijft&nbsp;</span><span>Sportband / Afgetrainde Klanken</span><span> vandaag als een rauwe ervaring, een <em>&ldquo;exorcisme van pure schok&rdquo;.</em> Het publiek reageerde&nbsp;ontroerd en enthousiast, maar zelf bleef ze vooral overdonderd door wat zich ontplooide. Theatermaker en producent <strong>Dirk Pauwels, </strong>toen directeur bij productiehuis CAMPO, begreep wat er speelde.<em> &ldquo;Het succes was er, maar ik was tegelijk aan het weglopen van een ongelooflijk gat vol leegte en pijn en stevende recht op een burn-out af. De urgentie was te groot, de emoties ook. Hij stelde me een tweejarige residentie in atelier voor, en dat was exact wat ik nodig had. Die tijd gebruikte ik om te vertragen, mijn beeldtaal te verdiepen, op kleinere schaal te werken en vooral naar binnen te keren. Toch bleef ik de drang voelen om mijn beelden dynamiek te geven. Je kan als toeschouwer een ruimte binnenkomen en een beeld zien, maar ik vind het interessanter wanneer er eerst niets gebeurt. Tot iemand plots een stoel neerzet. Daar een jas over hangt. Een tafel bij schuift. Een dweil eronder duwt. Laarzen op die dweil neerzet, enzovoort. Ik trad zelf op, ondanks mijn verlegenheid. Achteraf gezien was dat cruciaal: het draaide er niet om mijn idee&euml;n op de buitenwereld af te vuren, maar om elke dag opnieuw in het atelier op te dagen en met die kleine performances mijn gedachten uit te zetten. Zo ben ik gaan toeren: eerst alleen, dan met twee, en gaandeweg stelde ik mijn compagnie samen.&rdquo; Haar eerste echte groepsstuk, na&nbsp;</em></span><em>Sportband, werd&nbsp;Springville. &ldquo;Ik besef nu dat de ingredi&euml;nten er sinds Sportband&nbsp; eigenlijk altijd al waren, maar dat ik ze opnieuw moest verkennen: trager, geconcentreerder. En zo ben ik na twintig jaar bij dat stuk teruggekomen en heb ik een nieuwe&nbsp; versie van mijn broers requiem gemaakt:&nbsp;One Song. Waar het origineel een wanhoopskreet was, leest deze versie als een reflectie op verlies als universele, verbindende factor. Met woorden deze keer, als een gedicht. Iedereen krijgt vroeg of laat met verlies te maken, of je nu iemand anders of jezelf verliest. Het is een nagel waarop elke dag wordt geklopt, voor heel veel mensen, zonder dat ze dat noodzakelijk delen. Daar wilde ik dieper op ingaan. Natuurlijk is het fijn om mensen te zien winnen en overwinnen, maar vaak vraag ik me ook af wat iemand mist of verloren heeft -en vooral: hoe ze daarmee zijn omgegaan. Met welke mentaliteit.&rdquo;</em></p>

<h3 dir="ltr" style="text-align: justify;"><span><b id="docs-internal-guid-df9542be-7fff-fe97-2004-475db1bc7bc6">Samen sterk</b></span></h3>
<p dir="ltr" style="text-align: justify;"><span>Hoewel elk stuk dat aan haar brein ontspruit een visueel spektakel is, benadrukt ze dat mentaliteit en energie altijd primeren op het uiteindelijke beeld. <em>&ldquo;Het is niet moeilijk om op een goed idee te komen, de wereld is een discotheek vol inspiratie. De vraag is hoe je ermee omgaat. Wat wordt het: een film, een tekening, een tekst, een concert, een mix? Dat vind ik mooi aan mijn praktijk. Ze is visueel, maar het is vooral de energie waarmee iets wordt neergezet die een bepaald gevoel opwekt bij het publiek. En daarvoor heb ik mensen nodig. Ik ben geen theaterregisseur. Je zal mij nooit vanaf de tribune met een megafoon horen roepen dat iemand meer naar links of rechts moet. Ik ben iemand die binnenin een project gaat zitten, bij de organen, en daarrond een lichaam probeert te maken met mensen die ik vertrouw. Een lichaam dat uiteindelijk zal staan, spreken en voelen: d&aacute;t wil ik bereiken. Wanneer ik een werk maak, ontstaat spontaan een dialoog: mijn beeldtaal wordt aangevuld</em></span><em> door het kapitaal aan energie van een groep. Dat is&nbsp;soms&nbsp;confronterend. Ik voel&nbsp;me nog wel eens onzeker&nbsp;wanneer ik mijn gedachten in een beginstadium aan het team probeer uit te leggen. Vaak gaat het over gevoelige onderwerpen, een knobbel die ik wil ontwarren. En ik wil dat samen doen. Ik moet het niet alleen uitgelegd krijgen, maar ook enthousiasme genereren en ervoor zorgen dat zij zich hier kunnen in verplaatsten en navigeren. Daarom is het zo belangrijk om in een vertrouwde, veilige sfeer te werken. Het is me tot nu toe altijd gelukt om bondgenoten te verzamelen, mensen die soms zelfs&nbsp;naughtier&nbsp;dan mij reageren. Vraag ik ze ergens figuurlijk tegen te schoppen, smijten zij het doodleuk door het raam. En dan denk ik:&nbsp;allright, ik krijg toestemming om verder te gaan, let&rsquo;s go! De kracht van zo&rsquo;n groepsdynamiek is ongelooflijk. Voor&nbsp; het requiem van mijn broer werkte ik uitsluitend met vrienden, later met&nbsp;Springville</em><span><em>&nbsp;kwamen daar anderen bij. Ik doe niet aan castings, ik omring me met mensen die ik beetje bij beetje heb opgerakeld. Daar zitten artiesten met ongelooflijke skills bij, maar er zijn ook gewoon vrije geesten die vol passie willen meewerken aan het verhaal.&rdquo;</em> Op die manier zijn verschillende creatievelingen zowat vergroeid met <strong>Miets</strong> werk. <strong>Wietse Tanghe</strong>, bijvoorbeeld, is het officieuze gezicht van haar kunst. Hij is een topacteur, beschikt over een dijk van een stem, en kan handig overweg met drums en gitaar. Of <strong>Melvin Slabbinck,</strong> de extreem energieke en derhalve cruciale drummer in </span><span>One Song</span><span>. De Ghanese <strong>Raghma Edmonds </strong>beschrijft ze dan weer als de <strong>Nina Simone</strong> van Antwerpen. Ook zij gaat mee naar Veneti&euml;: <em>&ldquo;De manier waarop haar stem botst met en ingaat op emoties, geeft je kippenvel!&rdquo;</em></span></p>

<h3 dir="ltr" style="text-align: justify;"><span>Het stopt nooit</span></h3>
<p dir="ltr" style="text-align: justify;"><span>Enkele jaren geleden&nbsp;nodigde&nbsp;curator <strong>Diana Campbell Miet</strong> aan om buiten haar comfortzone te treden. Dat leidde tot een uitnodiging&nbsp;</span><span> </span><span>op de <strong>Bi&euml;nnale van Dhaka</strong> in Bangladesh. Voor wat een onvergetelijk avontuur zou &nbsp;worden nodigde ze producer en muzikant <strong>Micha Volders</strong> uit voor een samenwerking: met hem en twaalf Bengaalse studenten maakten zij daar ter plaatse de performance </span><span>Chant For Hope</span><span>. <em>&ldquo;Dat was een keerpunt.</em></span><em>&nbsp;Plots kwam er een extra dimensie bij: de uitwisseling tussen mensen en culturen die letterlijk en figuurlijk mijlenver van elkaar af staan. Het stimuleerde me om meer te reizen en andere invloedsferen toe te laten. Beschouw het als een nieuw hoofdstuk in mijn artistieke verhaal.&rdquo;</em><span><em> </em><strong>It Never Ssst</strong></span><span>&nbsp;ligt in het verlengde daarvan. De groep performers bestaat deels uit Belgen, maar ook uit Italianen die via lokale jeugdorganisaties bij het project werden betrokken. Het werk integreert de Venetiaanse cultuur via hen, maar ook doorheen typische uitdrukkingen en woorden.<em> &ldquo;Materie blijft belangrijk in mijn creatief proces, in dit geval waren gips en muziek vertrekpunten, maar evenzeer het idee om steeds meer mensen in mijn stuk toe te laten -tot op het punt dat datzelfde stuk van binnenuit ontmoetingen genereert. En dat laatste is in de turbulente tijden waarin wij leven belangrijker dan ooit. Mijn&nbsp;werk&nbsp; is geen spiegel van wat er aan de wereld schort, wel van wat er tekort komt. De titel verwijst daarnaar:&nbsp;</em></span><em>het is niet te stoppen, we weten niet waar het naartoe gaat, dus het is cruciaal om met elkaar te verbinden. Ik wil een ritueel cre&euml;ren dat echt contact bevordert in een wereld die neigt naar collectieve psychose, een soort hedendaagse tempel waar angsten en vragen bezworen worden door gezamenlijke zang en beweging.&rdquo;</em></p>

<h3 dir="ltr" style="text-align: justify;"><span>Pompoms aan diggelen</span></h3>
<p dir="ltr" style="text-align: justify;"><span>Een opvallende figuur in het werk, die trouwens ook in eerdere voorstellingen opdook, is die van de cheerleader.&nbsp;<em>&ldquo;Waar die zijn oorsprong vindt in studentenprotesten, is het in de loop van de tijd uitgegroeid tot een soort seksobject die wezenloos met een pompom staat te zwaaien. En dat terwijl het eigenlijk zo&rsquo;n interessant concept is: cheerleaders verkondigen in groep hun boodschap tegenover een haast hysterische mensenmassa. Ik dacht: wat als we hen terug in hun kracht zetten? In plaats van pompoms laten we hen met woorden zwaaien. Woorden als sculpturen: in gips gegoten borden die we kunnen verheffen, vervormen, zelfs breken. We mixen woorden in het Italiaans, Engels, Nederlands, Duits, Frans tot er een soort universele taal ontstaat. De gekozen termen zijn kort en cryptisch: soms lijkt het alsof je iemand hoort bellen, maar je de persoon aan de andere kant van de lijn niet hoort.&nbsp;</em></span><em>Let&rsquo;s stay together. Let&rsquo;s do it. Why is this happening?&nbsp;Alsof je een telefoontje van de wereld krijgt, die je vertelt dat het niet goed met haar gaat. Hoe reageer je daarop? Dat is een belangrijke vraag. Het draait daarbij niet zozeer om de woorden zelf, wel om wat ze teweeg kunnen brengen. Ik beschouw ze als&nbsp;supporting, transporting: het zijn instrumenten om bepaalde emoties of situaties te bespreken, om nieuwe perspectieven te verkennen,&nbsp;of om onze collectieve psychose onder ogen te zien. Het is een proces waarin taal vertraagt en tastbaar&nbsp;wordt -eerder dan verstaanbaar.&nbsp;De muziek, opnieuw in samenwerking met Micha Volders,&nbsp;is belangrijk om deze ervaring binnen te laten: we maken bewust geen songs voor dit werk, eerder een soort&nbsp;chants.&rdquo;</em></p>
<p dir="ltr" style="text-align: justify;"><span><strong>Miet</strong> beschouwt elk stuk dat ze maakt als een naslagwerk, een blauwdruk van haar persoonlijke ervaringen. Haar praktijk vormt geen losse reeks projecten, maar een doorlopend oeuvre,&nbsp; <em>&ldquo;een sliert waarin elk werk het volgende voortstuwt.&rdquo; </em>Ik wil weten waar<strong>&nbsp;</strong></span><strong>It Never Ssst</strong><span>&nbsp;haar naartoe leidt, en dan wordt het even &eacute;cht stil aan de andere kant van de lijn. <em>&ldquo;Mijn eerstkomende grote project is rust. Momenteel is alles leuk, spannend en druk, verslavend haast, maar ik heb even een halt nodig om te herbronnen. Het volgende project zal zich wel zichtbaar maken op het juiste moment.&rdquo;&nbsp;</em></span></p>

<section class="article-layout__main">
<section>
<div class="">
<div class="space--both-5">
<div class="text-wrap">
<div class="formatted-content">
<section>
<div class="space--both-5">
<div class="text-wrap">
<div class="formatted-content">
<p style="text-align: center;"><em>Dit interview is in zijn geheel te lezen in de nieuwe modespecial van L'OFFICIEL Belgi&euml;,&nbsp;</em><em>die op 31 maart in de kiosk ligt.</em></p>
</div>
</div>
</div>
</section>
</div>
</div>
</div>
</div>
</section>
</section>

Miet Warlop staat op de cover van het nieuwe speciale modenummer van L'OFFICIEL België

Recommended posts for you

Mode